Masum insanlar zarar görüyor.

Çocuklar ölüyor.

Aileler evsiz, yurtsuz kalıyor.

İnsanlar, yıllardır yaşadıkları memleketlerinden ayrılmak zorunda kalıyor.

Ne uğruna dersiniz?

Çıkar çatışması mı, para mı, rant mı, hırs mı yoksa doyumsuzluk mu?

Gelmişiz 21. yüzyıla ama iletişim ve insanlık konusunda neden gelişemiyoruz?

Silahlar ve bombalar iletişim aracı haline gelmişken nasıl konuşabilmeyi öğreniriz?

O kadar vahim durumdayız ki; olayların sonuçlarını kestiremiyor ve olan biteni medyadan takip etmeyi kendimizce haklı buluyoruz.

Kınıyoruz, insanlık adına utanıyoruz ve süregelen durumun bitmesi için dua ediyoruz. “İki gün sonra bizim de başımıza gelir mi?” diye düşünüyor ve giden onca can yerine düşüncelerimizde bile bencilleşebiliyoruz.

Sonra ne mi oluyor?

Bu sürece alışıyor, haber kanallarını değiştirmeyi tercih ediyoruz.

Kısacası ateş düştüğü yeri yakıyor. Bitmeyen hırsların kurbanı her zaman masum insanlar oluyor ve çaresizce sonraki hamleleri bekliyoruz.

Bitmiyor ki savaşlar!

Bugün A ülkesi muzdaripse ertesi gün B ülkesi savaşın kucağına düşüyor.

Dün biz değil miydik savaşlardan yakınanlar? Şimdi başka bir ülkenin başına gelenleri yine aynı kederle karşılıyoruz.

Kendi sonumuzu kendimiz getiriyor ve kendi kıyametimizin kapılarını aralıyoruz.

Evet, bunu biz insanoğlu yapıyoruz.

Savaş mağdurları, sonrasında gelen sıkıntılar, ekonomik kriz derken, bir bakıyoruz zaman geriye sarıyor. “Tarih tekerrürden ibarettir.” diye boşuna dememişler.

Zaman ayrı, olaylar aynı şekilde her şey birbirini takip ediyor.

Doymayan insanlar, gözünü hırs bürümüş yöneticiler ve canice katliama sebep olan egosu büyükler…

Velhasılkelam ateş yanmaya devam ediyor. Su olabilmek bizim elimizde. O ateşi körüklemek yerine söndürmek de...

Dilerim yarınlar bizim için parlar.

Sevgiyle ve barışla kalın…