Kalbim kırık, yüreğim soğumuyor…

Kelimelere dans ettirmek isterken onları bir odaya hapsetmek istiyorum bir anda.

Kollarına geçirilen bir kelepçe, boynuna vurulan giyotin olur mu mürekkebin her bir damlası?

Sözcükler ne zaman zararlı oldu bizim için?

Duyuyoruz, okuyoruz, dinliyoruz ama gel görelim ki ne anlıyoruz ne de inanıyoruz. At gözlüğü neydi bilen var mı?

Sorgulamayı ya da araştırmayı ne zaman bıraktık? Ne zaman bu kadar cahil olabildik? Ne zaman göz yumduk olan bitene?

Ayağına taş takılsa, o taşı oraya koyana söven millet ne ara bu hale geldi?

Ne ara gördüğümüz ve bildiğimiz şeylerle değil de kulaktan dolma bilgilerle doldurduk cebimizi?

O cep yırtılırsa un ufak olmaz mı tüm koruduklarımız, güvence altına aldıklarımız?

Kim dikecek sonra o cebi? İnanmadığımız ve dinlemediğimiz terzi mi? Yoksa eli iğne tutmayı bile bilmeyen kendimiz mi?

Şimdi derin bir nefes alın ve tıpkı karşıdan karşıya geçiyormuş gibi önce solunuza, sonra sağınıza ve en son da tekrar solunuza bakın.

Aynı şeyleri gördüğünüzden emin olun. Aynı ağacın orada durduğundan emin olun. Ayağınıza takılan taşın kaldırımın kenarında olduğundan emin olun. Size doğru gelen yaşlı bir amcanın bastonunun renginden emin olun ve kafanızı gökyüzüne çevirdiğinizde havanın size verdiği mesajı alın.

Herhangi bir olayı algılayabilmek için başkalarının düşüncelerine ihtiyacınız olmadığını kavrayın ve kendi doğrularınızı kendiniz not alın.

Herkes kendi doğrusunu size empoze etmek ister, unutmayın. Aynı olayı yüz kişiden farklı şekilde duyduğunuzda en çok içinize sinene mi “haklısın” diyeceksiniz yoksa gerçekten haklı olana mı? Ya da sizi en çok kimin koruyacağına göre doğrularınız değişecek mi?

Siz karar verin…

Beyin en işlevsel organdır ve tek yöneticisi sizsiniz.

Lütfen uyumayın, gözünüzü açın ve bakmaktan korkmayın. O göz de sizin, kulak da, dudak da…

Mesele onlara sahip çıkabilmekte!

Gözünüz açık kalın.