Canımız ciğerimiz yanıyor.

Şehirler küle dönüyor, ormanlar harap olurken bizler yine kendimizi yangınlara ve orda alınan zarara üzülürken buluyoruz.

Süregelen bir durumun içinde debelenmekten başka bir şey yapmıyoruz aslında.

Her sene olduğu gibi bu yaz da orman yangınları yerini stabilize ediyor maalesef. Gönül ister ki olmasın, ağaçlar yanmasın, köyler zarar görmesin, canlılar yaşam savaşı vermesin ama gönül gerçekle örtüşmeyince durum ortada.

Mangal sefası, semaver keyfi ya da içilen sigaranın izmariti hayallerimizi ve oksijenimizi tehlikeye atarken neden sürekli başa sarıyoruz?

Neden daha duyarlı olamıyoruz ve ona göre davranamıyoruz?

Özverili ve duyarlı bir vatandaş olarak evimize, ailemize gösterdiğimiz saygıyı neden çevreye ve doğaya gösteremiyoruz?

İçim yanıyor yükselen alevleri her gördüğümde, yüreğim sızlıyor yanan yerlere villaların dikildiğini  her gördüğümde...

Ama anca içimizin yanmasıyla kalıyoruz.

Sonuç: elde kocaman bir sıfır!

Artık lütfen akıllanalım, doğaya zarar vermeyelim, alevlerin yükselmesine müsaade etmeyelim.

Bu yaşam hepimizin. Senin, benim, caddelerin, köylerin, ağaçların, hayvanların...

Onlara sahip  çıkalım.

Yanan her ağaç için bir fidan dikelim, ağaçlık alanlarda ateş yakmayalım. Onlar olmazsa biz de olmayız, nefesinizin tükenmesine izin vermeyin.

Ormanlara sahip çıkmak geleceğimize sahip çıkmak demektir, unutmayın.

Size Nazım Hikmet’in en sevdiğim sözüyle veda ederken güzel günlerin hayalini de başucuma yerleştirdim. “Yaşamak bir ağaç gibi tek ve hür ve bir orman gibi kardeşçesine...”