Bu ülkede, biz yurttaşlara ne öğretiliyor, hiç derinlemesine düşündünüz mü? Fark ettiniz mi? ÖĞRENİLMİŞ ÇARESİZLİK! Önce, iktidarlar bunu dayatıyor, sonra bir bakıyorsunuz bireyler de kendi dünyalarında bunu kabullenip hatta sevgi, aşk, aile, arkadaşlık, vb her konuda çevrelerini çaresizliğe şartlandırmaya çalışıyor. Siz istediğiniz alanda bu konuyu düşünebilirsiniz. Ben burada sadece ulus olarak içinde olduğumuz bu bozuk ruh durumunu kendimce irdelemek istiyorum…Bilimde “CAM TAVAN SENDROMU” olarak adlandırılan bir deneyden söz etmek istedim bu yazımda... Bilim adamları her pirenin farklı yükseklikte zıpladığını görürler. Pireleri toplayıp 30 cm yüksekliğindeki cam bir fanusa koyarlar. Zemin metaldir. Metal zemin ısıtılır. Isıdan çok rahatsız olan pireler zıplayarak kaçmaya çalışırlar ama her seferinde başlarını tavandaki cama çarparak düşerler. Zemin çok sıcak olduğu için tekrar zıplarlar, tekrar başlarını cama vururlar, tekrar düşerler. Pireler kendilerini neyin engellediğini anlayamazlar doğal olarak. Defalarca kafalarını cama vuran pireler sonunda o zeminde 30 santimden fazla zıplamamaya şartlanırlar. Bu durumda, deneyin ikinci aşamasına geçilir ve tavandaki cam kaldırılır. Zemin tekrar ısıtılır. Tüm pireler sıcak zeminden yine sıçramaya başlarlar ama en çok 30 cm yükseğe kadar çıkarlar. Üzerlerinde cam engel kalkmıştır, daha yükseğe zıplama olanakları varken bunu denemeye hiç çalışmazlar. Kafalarını cama vura vura öğrendikleri bu sınırlayıcı şartlanmışlık içinde yaşarlar. Pirelerin isterlerse kaçma olanakları vardır ama kaçamazlar. Kaçmaya cesaret edemezler! Bunun adına ÖĞRENİLMİŞ ÇARESİZLİK denir. İşte bizlere yapılmaya çalışılan da bu! Ama biz yaparız, yapacağız, çaresizlik zayıflara göredir biz ulusça Ata’mızın evlatlarıyız, asla çaresizliği öğrenmeyeceğiz. Bu ülkeye demokrasiyi, özgürlüğü, insan haklarını, erdemi, adaleti, eşitliği, insanca olan herşeyi geri getireceğiz. Hem de daha iyi bir biçimde... Ben pireyle empati yapsam; beynim dağılsa bile o tavana vurmaya devam ederdim. Tavan kaldırıldığında da özgürlüğüme zıplar giderdim... ÇARESİZLİK=BEYİNE KURŞUN SIKMAKtır onurlu insanlar için, vatanını sevenler için. Karşı gelirsen tutuklarız; sosyal medyada şu lafları edersen dava açılır; karşı fikir sunarsan vatan haini ilan edilirsin; bizi onaylamazsan sülalene baş ağrısı veririz; işinden olursun; ailenden olursun; ekmeğinden olursun.... BU KADAR ÇARESİZLİĞİ ASLA ÖĞRETEMEZSİNİZ KİŞİLİKLİ İNSANLARA. Biz konuşacağız ve karşı koyacağız haksızlıklara. Güzel şeyleri de birlikte alkışlayacağız... Her şeye rağmen hala çaresiz hissediyorsanız, ne yapın biliyor musunuz? Dönün bir bayrağa bakın, bir Atatürk fotoğrafına bakın! Onlar size en umutsuz zamanlarda bile pırıl pırıl doğan güneşi, umudu ve onuru hatırlatsınlar! Ne yaparlarsa yapsınlar, gerçeğimiz değişmeyecektir; Biz Türk’üz ve Türkiye Cumhuriyetinin yurttaşlarıyız…